Harold Pinter

Pochodzenie i młodość

Harold Pinter urodził się w Hackney we wschodnim Londynie 10 października 1930 roku jako jedyne dziecko brytyjskich rodziców żydowskich o wschodnioeuropejskich korzeniach: ojciec Hyman, zwany Jackiem, był krawcem damskim, matka Frances z domu Moskowitz prowadziła dom.

Praca i kariera

Rodzinna legenda przekazana przez ciotkę głosiła, że są sefardyjskimi uchodźcami przed hiszpańską inkwizycją, i Pinter podpisywał wczesne wiersze jako Pinta lub da Pinto; jego druga żona, historyczka Antonia Fraser, ustaliła później, że troje dziadków pochodziło z Polski, a czwarte z Odessy. Podczas Blitzu ewakuowano go do Kornwalii i do Reading, a jego biograf Michael Billington wywodził z tych lat samotność i rozstanie przenikające wszystkie sztuki.

W Hackney Downs School nauczyciel angielskiego Joseph Brearley obsadził go jako Romea i Makbeta i chodził z nim po dzielnicy, rozmawiając o literaturze; wiersze zaczął pisać w wieku dwunastu lat. W 1948 roku wstąpił do Royal Academy of Dramatic Art, znienawidził ją i odszedł, a dwukrotnie postawiono go przed sądem i ukarano grzywną za odmowę służby wojskowej jako obdżektorowi. Jego pierwsza sztuka, The Room, trafiła na scenę w 1957 roku.

The Birthday Party zeszła z afisza po ośmiu przedstawieniach w 1958 i uratowała ją jedna jedyna pochwalna recenzja Harolda Hobsona. To, co krytycy nazwali pauzą Pinterowską — groźba niesiona przez zwykłą mowę i cisza wokół niej — przechodzi przez „Powrót do domu” (1964), „Ziemię niczyją” (1975) i „Zdradę” (1978). Pisał też scenariusze, wśród nich „Służący”, „Posłaniec” i „Kochanica Francuza”, i wyreżyserował około pięćdziesięciu przedstawień. Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury otrzymał w 2005 roku, a zmarł w Londynie 24 grudnia 2008.