Hans von Marées

Pochodzenie i młodość

Hans von Marées urodził się w Elberfeldzie 24 grudnia 1837 roku jako syn Adolfa von Marées, pruskiego urzędnika pochodzenia hugenockiego, i Friederike Susmann, córki żydowskiego kupca z Nadrenii — jedynego żydowskiego dziadka, na którym opiera się ta karta, jak odnotowują niemieckie biografie i heidelberskie studium o malarzu.

Praca i kariera

Kształcił się w Berlinie i Monachium, gdzie malował konie i żołnierzy z ciężkością, która już wtedy odróżniała go od anegdotycznego malarstwa jego czasów, a w 1864 roku kolekcjoner Adolf von Schack wysłał go do Włoch, by kopiował dawnych mistrzów; nigdy naprawdę stamtąd nie wrócił. W Rzymie poznał teoretyka sztuki Konrada Fiedlera, który wspierał go do końca życia, oraz rzeźbiarza Adolfa von Hildebranda, i we trzech wypracowali ideę sztuki jako czystej formy, wolnej od fabuły i sentymentu, którą wiek XX uzna za własną.

Jego jedyne wielkie dzieło publiczne powstało w 1873 roku, gdy zoolog Anton Dohrn poprosił go o ozdobienie biblioteki nowej Stacji Zoologicznej w Neapolu: freski rybaków, zbieraczy pomarańczy i kąpiących się nad zatoką, namalowane w kilka miesięcy, należą do najpogodniejszych dzieł XIX wieku i są jedynymi jego pracami, które ukończył. Wszystko inne — Hesperydy, Złoty wiek, Sąd Parysa, ludzie i konie w gajach — malował i przemalowywał latami w rzymskiej pracowni, warstwami oleju i tempery, które ciemniały pod jego rękami, niezadowolony do końca.

Ostatnie lata

Zmarł w Rzymie 5 czerwca 1887 roku, niemal nieznany; Fiedler kupił zawartość pracowni, a gdy pokazano ją w Monachium w 1891 roku, młodzi malarze niemieccy, a później Beckmann, rozpoznali w nim swojego przodka.