Habiba Msika

Pochodzenie i młodość

Habiba Msika urodziła się jako Marguerite Msika w Hafsii, żydowskiej dzielnicy Tunisu, około 1903 roku — niektóre źródła podają 1899 — w ubogiej rodzinie żydowskiej, a wychowała ją ciotka Leïla Sfez, sama śpiewaczka, która jako dziecko wprowadziła ją na scenę.

Praca i kariera

Na początku lat dwudziestych była najsłynniejszą artystką Tunezji i, jak dowodzi historyk Chris Silver, pierwszą supergwiazdą Afryki Północnej: śpiewała po arabsku, po francusku i po hebrajsku, nagrywała dla wielkich wytwórni w Paryżu i Berlinie, grała w teatrze arabskim role, których nie grała żadna kobieta — Romea, Napoleona, bohaterki egipskiego melodramatu — i wypełniała teatry Tunisu, Algieru i Kairu publicznością muzułmanów i Żydów razem, co policja kolonialna obserwowała z niepokojem, bo śpiewała też pieśni tunezyjskiego nacjonalizmu.

Jej wielbiciele nazywali się „żołnierzami nocy” i podążali za nią z przedstawienia na przedstawienie; jej życie prywatne było równie swobodne jak jej sztuka, i ta karta to mówi, tak jak mówiły gazety Tunisu.

Ostatnie lata

W nocy 20 lutego 1930 roku dawny kochanek, Eliahou Mimouni, stary człowiek zrujnowany namiętnością do niej, wdarł się do jej domu, oblał ją benzyną i podpalił; zmarła następnego dnia, a jej pogrzeb zgromadził tłum, jakiego Tunis nigdy nie widział — Żydzi i muzułmanie szli za jej trumną na cmentarz Borgel. Jej nagrania przetrwały, a film La Danse du feu Selmy Baccar z 1995 roku przywrócił jej życie Tunezji.