Hélène Berr

Pochodzenie i młodość

Hélène Berr urodziła się w czwartej dzielnicy Paryża 27 marca 1921 roku w znanej alzackiej rodzinie żydowskiej od dawna osiadłej we Francji; jej ojciec był dyrektorem zakładów chemicznych Kuhlmann.

Praca i kariera

Przygotowywała się do agrégation z anglistyki na Sorbonie, gdy antysemickie ustawy Vichy zamknęły jej do niej dostęp. W kwietniu 1942 roku zaczęła dziennik, a w lipcu podjęła pracę jako wolontariuszka-opiekunka w UGIF, instytucji narzuconej francuskim Żydom przez okupanta, zajmując się dziećmi, których rodziców zabrano. Dziennik prowadzony przez dwa lata jest zapisem wykształconej młodej paryżanki patrzącej, jak jej świat rozbiera się paragraf po paragrafie: żółta gwiazda, którą postanawia nosić, przyjaciele przechodzący na drugą stronę ulicy, łapanki, dzieci, dla których nie ma już gdzie znaleźć miejsca.

Pisała go, jak mówiła, po to, by ktoś wiedział. 8 marca 1944 roku aresztowano ją w domu wraz z rodzicami; przetrzymywano ją w Drancy i deportowano do Auschwitz 27 marca, w dniu jej dwudziestych trzecich urodzin. W listopadzie 1944 roku ewakuowano ją do Bergen-Belsen, gdzie zmarła na tyfus w kwietniu 1945 roku, na kilka dni przed przybyciem Brytyjczyków. Jej 262 rękopiśmienne strony, powierzone rodzinnej kucharce i przekazane narzeczonemu, wydano dopiero w 2008 roku z przedmową Patricka Modiano; czyta się je dziś obok dziennika Anne Frank.