Giuseppe Ottolenghi

Pochodzenie i młodość

Giuseppe Ottolenghi urodził się w Sabbionecie, w austriackiej Lombardii, 26 grudnia 1838 roku w jednej ze starych rodzin żydowskich doliny Padu i pozostał Żydem przez całe życie, co Jewish Encyclopedia z 1906 roku odnotowała z dumą, gdy był jeszcze senatorem królestwa.

Praca i kariera

W wieku dwudziestu lat przekroczył granicę Piemontu, by zaciągnąć się do wojny 1859 roku przeciw Austrii, walczył pod Solferino, wstąpił do akademii wojskowej w Turynie i otrzymał patent oficerski w nowej armii włoskiej, z którą walczył ponownie w 1866 roku pod Custozą i został odznaczony za męstwo. Jego kariera była karierą żołnierza-uczonego: profesor historii wojskowości i strategii w szkole wojennej w Turynie, autor prac o taktyce, w latach osiemdziesiątych został wybrany do nauczania nauk wojskowych księcia Neapolu, przyszłego króla Wiktora Emanuela III, i przez dowództwo dywizji i korpusu doszedł do stopnia generała porucznika.

W maju 1902 roku premier Giuseppe Zanardelli powołał go do swojego gabinetu na ministra wojny, który to urząd sprawował do listopada 1903 roku — pierwszy Żyd na stanowisku ministra wojny państwa europejskiego i najwyższy urząd, jaki osiągnął włoski Żyd od emancypacji 1848 roku; w tym samym roku został mianowany senatorem królestwa. Zmarł w Turynie 2 listopada 1904 roku. Jego życie należy do historii krótkiego złotego wieku włoskiego żydostwa, gdy Żydzi Risorgimento dali młodemu królestwu premiera, burmistrza Rzymu, generałów i ministrów — trzydzieści pięć lat przed ustawami rasowymi.