Francis Libermann

Pochodzenie i młodość

Francis Libermann urodził się jako Jakub Libermann w Saverne w Alzacji 12 kwietnia 1802 roku, piąty syn Lazarusa Libermanna, rabina miasta, i został wychowany w ścisłym judaizmie ortodoksyjnym i wysłany do jesziwy w Metzu, by sam zostać rabinem.

Praca i kariera

Ta karta mówi wprost, co nastąpiło potem: w Paryżu, po kryzysie wiary, który otworzyły jego studia talmudyczne, a pogłębiły konwersje starszych braci, w wigilię Bożego Narodzenia 1826 roku przyjął chrzest katolicki i imię Franciszek, ku trwałemu żalowi ojca — przypadek, w regułach tego katalogu, człowieka urodzonego i wychowanego jako Żyd, który porzucił judaizm, a którego prawo żydowskie i prześladowcy jednako liczyliby nadal jako Żyda.

Epilepsja odsuwała go od święceń przez dekadę; wyświęcony wreszcie w 1841 roku, w tym samym roku założył Stowarzyszenie Najświętszego Serca Maryi, poświęcone ewangelizacji czarnych ludów Afryki i wyzwolonych niewolników kolonii, które w 1848 roku połączył ze starszym Zgromadzeniem Ducha Świętego, duchaczami, zostając ich przełożonym generalnym i faktycznie drugim założycielem. Z Paryża kształcił i wysyłał misjonarzy, którzy założyli Kościół katolicki w Senegalu, Gabonie, Gwinei i znacznej części Afryki Zachodniej i Środkowej, i dał im regułę nową w jego stuleciu: „Bądźcie Czarnymi z Czarnymi, by ich formować takimi, jakimi być powinni, nie na modłę Europy, lecz pozostawiając im to, co ich własne” — wezwanie do szacunku dla ludów, do których szli, cytowane do dziś przez misjologię. Zmarł w Paryżu 2 lutego 1852 roku, a papież Pius X ogłosił go Czcigodnym w 1910 roku.