Emrani

Pochodzenie i młodość

Emrani urodził się w 1454 roku w Isfahanie, w żydowskiej społeczności Persji, a późniejszą część życia spędził w Kaszanie.

Praca i kariera

Wraz ze swoim poprzednikiem Szahinem, którego dzieło świadomie kontynuował, jest jednym z dwóch najwybitniejszych poetów literatury judeo-perskiej — perskich wierszy zapisywanych hebrajskimi literami, głosu irańskiego żydostwa. Około 1474 roku, jeszcze jako młody człowiek, rozpoczął swoje arcydzieło, Fath-nama, Księgę Podboju: epos liczący około dziesięciu tysięcy dystychów, przenoszący biblijne księgi Jozuego, Sędziów, Rut i Samuela w wielki styl narracyjny perskiej tradycji Szahname, ułożony dla żydowskich mecenasów Isfahanu.

Zachowało się dziesięć jego kompletnych dzieł, w większości o tematyce żydowskiej. U schyłku życia, w 1536 roku, ukończył Ganj-nama, Księgę Skarbu, poetycką parafrazę misznaickiego traktatu Ojców, Pirkei Awot. Encyclopaedia Iranica poświęca mu osobne hasło, a iluminowane rękopisy jego eposów są badane i tłumaczone do dziś. Zmarł w Kaszanie jakiś czas po 1536 roku.