Emil Ludwig

Pochodzenie i młodość

Emil Ludwig urodził się jako Emil Cohn we Wrocławiu 25 stycznia 1881 roku, syn Hermanna Cohna, znanego żydowskiego okulisty, który w 1883 roku zmienił nazwisko rodziny na Ludwig, by oszczędzić dzieciom uprzedzeń związanych z ich własnym.

Praca i kariera

W 1902 roku przyjął chrzest protestancki, a po zamordowaniu Walthera Rathenaua przez antysemickich nacjonalistów w 1922 roku publicznie wyrzekł się tego chrztu i na nowo ogłosił się Żydem — oba fakty ta karta podaje wprost, tak jak on sam. Z wykształcenia prawnik, był korespondentem „Berliner Tageblatt” w Londynie i Wiedniu, a swoją formę znalazł w latach dwudziestych: biografia popularna, psychologiczna, powieściowa, pisana dla szerokiego czytelnika, której jego Goethe z 1920 roku, Napoleon z 1925, Bismarck i Wilhelm II z 1926 oraz Lincoln z 1930 roku sprzedały się w milionach egzemplarzy i zostały przełożone na dwadzieścia pięć języków, ku wściekłości historyków akademickich, którzy nazwali ten gatunek „ludwigizmem”.

Przeprowadził długie wywiady z Mussolinim i Stalinem, opublikował rozmowy z oboma i był wśród pierwszych autorów, których książki naziści spalili w maju 1933 roku; obywatel szwajcarski od 1932 roku, mieszkał nad Asconą, w 1940 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych i doradzał administracji Roosevelta w sprawie traktowania pokonanych Niemiec, których charakter narodowy analizował w książce Niemcy z 1941 roku. Spośród Żydów niemieckich napisał żywoty Freuda, Lassalle'a i Rathenaua, a zmarł w Moscii nad jeziorem Maggiore 17 września 1948 roku.