Egon Erwin Kisch

Pochodzenie i młodość

Egon Erwin Kisch urodził się w Pradze 29 kwietnia 1885 roku jako syn Hermanna Kischa, kupca sukiennego, w zamożnej niemieckojęzycznej rodzinie żydowskiej ze Starego Miasta — rodzinna tradycja pochodzenia od rabina Loewa, Maharala z Pragi, jest tradycją i niczym więcej, i ta karta odnotowuje ją jako taką.

Praca i kariera

Zaczynał jako reporter lokalny gazety „Bohemia”, przemierzając praskie szynki i komisariaty, i uczynił z tego metodę: reportaż, faktograficzny, udokumentowany, pisany w tempie prozy fabularnej, który uprawiał w Berlinie lat dwudziestych i zdefiniował w zbiorze, który dał mu przydomek — Der rasende Reporter, „Szalejący reporter”, z 1925 roku. Ranny jako żołnierz w Serbii w pierwszej wojnie światowej, w listopadzie 1918 roku dowodził Czerwoną Gwardią w Wiedniu i wstąpił do partii komunistycznej, której służył — ta karta mówi to wprost — z lojalnością, której nie zachwiały jego reportaże ze Związku Sowieckiego.

Aresztowany w noc pożaru Reichstagu w 1933 roku i wydalony z Niemiec, stał się najsłynniejszym dziennikarzem emigracyjnym sprawy antyfaszystowskiej: w 1934 roku rząd australijski próbował nie wpuścić go do kraju za pomocą dyktanda w gaelickim szkockim, a on skoczył ze statku na nabrzeże w Melbourne, złamał nogę i wygrał sprawę przed Sądem Najwyższym.

Ostatnie lata

Relacjonował hiszpańską wojnę domową, drugą wojnę światową spędził w Meksyku i wrócił do Pragi w 1946 roku, gdzie gmina żydowska — zdziesiątkowana przez nazistowskie mordy na Żydach czeskich — uczyniła go swoim honorowym przewodniczącym; zmarł tam 31 marca 1948 roku.