Antón de Montoro

Pochodzenie i młodość

Antón de Montoro urodził się około 1404 roku pod Kordobą, jako Żyd converso — „judío converso”, słowami Królewskiej Akademii Historii, Królewskiej Akademii Hiszpańskiej i archiwum prowincjonalnego Kordoby, które opublikowało jego testament; nigdy tego nie ukrywał, a jest to sama materia jego poezji.

Praca i kariera

Handlarz odzieżą i krawiec z zawodu — stąd jego przydomek El Ropero de Córdoba, Tandeciarz — był też jednym z najostrzejszych poetów kastylijskich cancioneros, uczniem, jak sam twierdził, Juana de Meny, i satyrycznym, burleskowym, autoironicznym głosem stulecia, które uczyło się nienawidzić takich jak on. Jego najsłynniejszy wiersz, skierowany do królowej Izabeli, to gorzki cud: siedemdziesięcioletni starzec, który jadł wieprzowinę, chodził na mszę i żegnał się całe życie, a którego na ulicy wciąż nazywają „starym Żydem”.

Pisał też, z furią, o antykonwerskich masakrach w Kordobie w 1473 roku, których był świadkiem. Zmarł około 1480 roku — dekadę przed tym, jak inkwizycja uczyniłaby jego ironię niemożliwą.