Chlorowanie wody pitnej

Chlor wlewano do wody miejskiej jeszcze przed 1919 rokiem, ale nikt nie potrafił powiedzieć, ile go potrzeba: wapno chlorowane miało zmienną moc, a dawkę zgadywano. Abel Wolman, żydowski inżynier w urzędzie zdrowia stanu Maryland, wypracował wraz z chemikiem Linnem Enslowem sposób pomiaru zapotrzebowania wody na chlor i dokładnego obliczenia dawki. Ten rachunek zamienił odkażanie ze sztuki w standard, a dur brzuszny i cholera zniknęły z wodociągów świata uprzemysłowionego. To jedno z najmniej widocznych i najbardziej brzemiennych w skutki działań zdrowia publicznego w dziejach.

Część cyklu „Dary Żydów” — zweryfikowany żydowski wkład w rozwój świata, ze źródłami.